2003, het jaar van de Gestapo-praktijken van de AID, dat heeft een enorme impact op ons leven gehad, en nog steeds heb ik nachtmerries over enge mannen in blauwe pakken in onze tuin. Nu durf ik iets te vertellen waar ik lang mijn mond over heb gehouden.

Feit is dat mijn lievelingskip Pebbles zat te broeden toen die killers hier kwamen. Feit is ook dat die moordenaars haar NIET hebben gevonden. En een dag later bleek dat ook een van haar dochters er nog was, die had zich op dezelfde plek verscholen. We zijn nu zo blij dat we altijd zo laks zijn met het opruimen! Eind vorig jaar was er een gigantische storm, we hadden achter het schuurtje een tuinkast staan, die is toen weggewaaid. De deur van die kast lag nog steeds in de tuin, rondom waren de brandnetels hoog opgeschoten, en onder die deur had Pebbles haar nest gebouwd. Dat wisten we.

Die lui hebben het hele terrein afgezocht. We hebben ook gezien dat ze op diezelfde plek van het nest liepen en dat ze daar met een stok aan het porren waren. Toen zagen we daar een kip wegvliegen. Ik dacht nog, o god nee, niet Pebbles, maar je kunt niks & je bent machteloos. Toen ben ik weggelopen, ik had toen al gezien dat ze de ganzen hadden gevangen en een spuitje gegeven, en het werd me te veel.

Twee dochters hebben zich blijkbaar schuilgehouden bij Pebbles. Een ervan vloog in paniek weg. Die lui dachten waarschijnlijk, ja, daar zit er nog een, gevonden, hebbes. Dan hoeven we op die plek niet verder te zoeken, zoiets. Maakt ook niet uit wat ze dachten, Peb heeft zich keurig stil gehouden, terwijl ze normaal op alles reageert, ze heeft zo'n speciaal geluidje.

Met het nest van Pebbles is het jammer genoeg niks geworden. Het was leuk geweest als we weer snel nieuwe kuikentjes hadden gehad, dan hadden we nog kinderen gehad van onze haan Karel, die heeft het helaas niet overleefd. Maar we zijn zo blij met Pebbles, ze wordt met de dag tammer. Ik mag haar aaien, kan haar oppakken & ze zit zelfs wel eens bij me op schoot als we buiten zitten. En het zal niemand verbazen als ik zeg dat ze nog meer dan vroeger verwend wordt met stukjes cake en banaan!

We hebben het niet durven vertellen, aan niemand. Als er iemand belde voor een afspraak spraken we bewust niet bij ons thuis af, gewoon bang dat iemand zou zien dat we nog twee kippen hadden. We hebben indertijd bewust onze dieren niet "opgehokt" en dat bleef zo, dus ze liepen regelmatig lekker te scharrelen in de tuin. Panisch bij iedere auto die langzaam voorbij reed, panisch voor "de kliklijn". We hebben behoorlijk in angst geleefd, bang dat ze nog een keer terug zouden komen, bang dat iemand ze zou verlinken. We vertrouwden niemand meer. Toen ze met die arrestaties begonnen werd het nog erger en enger.

Gelukkig is die angst voorbij. Gelukkig genieten Pebbles en ik nog dagelijks van de aandacht over en weer. Maar het feit dat Pebbles nu nog gezond en wel leeft bevestigt wat ik en velen met mij al riepen ten tijde van de ruimingen: het doden van de dieren hier was zinloos!

Helaas een triest einde aan dit verhaal, vandaag (6 maart 2004) is Pebbles, samen met de meeste van haar kinderen van haar nieuwe liefde Toby, de prooi geworden van een vos. We hebben de "troost" dat hier beter mee valt te leven dan met de zinloze moordpartij van vorig jaar. Dit is "natuur", maar het verdriet is er niet veel minder om.

Reacties zijn welkom, we kennen voorbeelden van "verstopt in de oude vriezer", "een duif in de sauna", laat het ons weten en stuur een e-mail