Een ruimingsverhaal uit de Betuwe

Begin april
Ik kreeg van de week een telefoontje van "ze" (de ruimingsploeg) en dat ging als volgt.

"U heeft al meerdere malen een afspraak gemaakt voor het ophalen van uw kipjes."
Nee, dat ziet u verkeerd
"Hoezo"

IK heb geen afspraak gemaakt. Ben vrijdag gebeld dat men za of ma zou komen, ben ook za thuis gebleven & ma tot 17.00 u, niemand gezien. Ben dinsdag weer gebeld & mij is meegedeeld dat men donderdag of vrijdag zou komen. Daarom ben ik ook nu thuis.
"Maar dat kan helemaal niet, ik heb hier uw lijst...."
MIJN lijst???
"Nee, ik bedoel ik heb hier de lijst van vandaag, & ze kunnen helemaal vandaag niet bij u komen."
Nou, dan niet
"Wanneer bent u thuis?"
NU, op verzoek van een van uw collega's afgelopen dinsdag
"Ja, maar ik zeg u net dat het vandaag helemaal niet kan."
......
"Dan moeten we toch afstemmen wanneer u er bent."
Nou, nu dus & morgen ook, heb ik u net verteld
"Dan komen ze vrijdag of zaterdag."
O nee, niet weer meerdere dagen dagen & of dan/of dan. U geeft me nu EEN dag door. & heb al eerder doorgegeven vrijdag, dus dat lijkt me niet zo moeilijk.
"Dan moet ik een nieuwe lijst maken."
dat kan
"ok (nog net niet "zucht") vrijdagmiddag?"
vrijdagmiddag
"dan zet ik dat op de lijst, vrijdagmiddag?"
dat zei ik net ook al
"goed, dank u wel."
dag meneer ""

vrijdag 18 april 2003 (Goede Vrijdag, toepasselijke dag om te "ruimen" wel.....)
Vanmiddag gaat het dus gebeuren, de confrontatie, tenminste, als ze zich dit keer wel aan hun eigen afspraak houden. 's ochtends uitgeslapen (want vrije dag). Ik kom zo rond 11.00 uit de douche en zie vanuit het slaapkamerraam nog net twee auto's wegrijden, een personenauto & een wit busje. Dacht nog, dat zijn ze vast. Hartkloppingen! Omdat de afspraak voor de middag was heb ik me weggehouden totdat ik zeker wist dat ze vertrokken waren. Achteraf heel verstandig, hoorde van de buren dat ze nog een tijdje aan het eind van de straat hebben stilgestaan, vast & zeker om te checken of a) er bij ons iemand naar buiten kwam of b) of de buren niet gelijk naar ons toe gingen.

Verslagje van bezoek
"Ze" waren het dus inderdaad. Marga was toevallig in de buurt, die heeft ze gevolgd & was er dus ook bij. Ze hebben getoeterd, er kwam bij ons geen reactie. Marga is naar onze deur gelopen, heeft "zogenaamd" (denk ik) aangebeld. Heeft vervolgens tegen die lui gezegd, nee hoor, ze is niet thuis. Ze heeft ook gevraagd om hun legitimatie. Het schijnt dat er een dierenarts bij was, maar die kon zich niet legitimeren.

Men is vervolgens naar onze buren gegaan met de vraag "zijn ze inderdaad niet thuis". Hun reactie was "weet ik veel, dat houden we allemaal niet bij hoor. Maar we hebben ze de hele ochtend niet gezien, normaal wel, dus ze zullen inderdaad wel niet thuis zijn". Uiteindelijk gingen ze weg, ze hebben nog iets geroepen in de zin van "weer voor niks geweest", of "zonde van de tijd". Ze hebben onze buren nog een "prettige dag verder" gewenst, waarop buurman-lief had gezegd, maar voor jullie NIET, 't is allemaal voor het grote geld. Ook schijnt de kreet "dierenmoordenaars" geroepen te zijn, vast door Marga denk ik zo.

Buurman vertelde ook dat ze almaar inwendig zaten te duimen dat wij niet naar buiten zouden komen, wisten natuurlijk donders goed dat we wel degelijk thuis waren.

Telefoongesprek
zo rond 16.00 werd er gebeld, 't was een 06-nummer, & bleek iemand die 's ochtends bij ons was geweest:

deel 1 (telefoon is opgenomen door mijn vriend, dit is wat ik als verslagje maak van wat ik van hem hoorde, uit de 2e hand dus, en zeker niet compleet)
We zijn bij u geweest, u was weer niet thuis
o
zo schiet het natuurlijk niet op, als u steeds niet thuis bent
Heb anders begrepen dat de afspraak voor vanmiddag was, dan moet u niet 's morgens komen
We zijn door uw buren bijzonder onvriendelijk ontvangen, we zijn uitgemaakt voor rotte vis
o
Weet u wat, ik geef u aan mevrouw zelf, zij is gebeld & weet wat er nu wel of niet is afgesproken

deel 2 (toen kreeg ik die man dus zelf aan de telefoon)
We zijn vandaag bij u geweest maar u was niet thuis
Hoe laat
Zo rond 11.00/11.30
Nou, dan is het niet zo raar dat we er niet waren, er is aan mij doorgegeven dat u vanmiddag zou komen. Ben nu dan ook thuis, komt u vandaag nog?
Nee, dat lukt vandaag niet meer
ok, dan kunnen we weg en hoeven niet langer te wachten. Jammer dat u dat niet eerder doorgaf.
Ik heb nog een opmerking: we hebben geconstateerd dat uw pluimvee niet is opgehokt
Dat klopt
Weet u dan niet van de ophokplicht
Ja zeker wel
Waarom lopen ze dan los
Als het goed is heeft u die informatie al
Wat bedoelt u
Ik heb inmiddels drie keer de situatie uitgelegd, eerst tijdens het melden van mijn dieren & twee maal aan collega's van u, ik neem aan dat minstens een van de drie keer ook bij u is doorgekomen
Niet alles dat wordt gemeld is bij ons bekend
ok, een 4e keer dan: een van onze ganzen is aan het broeden. Zit op haar nest, is zeer agressief & niet benaderbaar. Het mannetje is heel beschermend & ook agressief. Die krijg je dus echt niet gevangen.
Dus u bent niet bereid om aan de ophokplicht mee te werken.
Dat heb ik niet gezegd, u verdraait mijn woorden, moet ik het een vijfde keer uitleggen?
....
Zoals ik al zei, dit wordt dus de 5e keer, we krijgen ze echt niet gevangen, ze zit te broeden, u mag het desnoods proberen maar weet zeker dat het u ook niet lukt
Nou, dan krijgt u nog wel een telefoontje voor een nieuwe afspraak
Ik wacht het af
Een prettige dag verder

Dat was vrijdag.

verslagje ingestuurd op 28 april

Verslag van zomaar weer een rotdag
Er zijn geen ontwikkelingen: geen telefoon gehad, geen wit busje gezien. Maar toch, van iedere auto die je hoort schrik je. Als de telefoon gaat schrik je en je bent altijd weer opgelucht als het een bekende is. Vanavond allebei (weer) zitten janken omdat we gewoon niet weten hoe we met deze situatie overweg moeten.

Dit huilen en het gevoel van machteloosheid brengt bij mij herinneringen boven aan vorig jaar. Mijn vader was ernstig ziek, men kon niets meer voor hem doen (behalve morfine tegen de pijn). Ik heb op verzoek van mijn vader gevochten voor euthanasie. Dat is niet gelukt, en ik voel me daar soms nog schuldig over. Als ik het lef had gehad….. (maar dat kan ik beter niet uitspreken). De doktoren vonden dat de natuur zijn beloop moest hebben, helemaal mee eens. Maar niet als dit zinloos lijden tot gevolg heeft. Papa is op 4 april 2002 overleden. Ik kreeg op 4 april dit jaar de bewuste brief van de gemeente, geweldige timing wel, maar dat kunnen zij niet weten. En nu? Een jaar later? Nu vecht ik met ditzelfde gevoel van machteloosheid tegen mensen die juist niet de natuur op hun beloop wensen te laten. Nu vecht ik met wederom zeer intensief verdriet tegen mensen die niet willen luisteren naar argumenten. Nu zie en hoor ik iedere dag weer kerngezonde dieren die mij vol vertrouwen aankijken terwijl ze niet weten wat ze te wachten staat.

Ik kan er niet meer tegen. Het maalt continu door m'n kop. Bij iedere roep van de ganzen krimp ik in elkaar.

Op basis van de wet mocht geen gehoor gegeven worden aan het verzoek van mijn vader om op een humane manier te mogen sterven. Op basis van de wet mag het nu blijkbaar wel dat er op een gigantisch grote schaal kerngezonde dieren , vaak op een vreselijke manier, worden afgemaakt.

Ik zie inmiddels door de tranen amper meer wat ik tik. Maar ik wil toch nog iedereen die maar IETS kan doen om deze waanzin te stoppen oproepen om vooral te blijven vechten.

13 mei
Gisteren (13 mei) zijn wij en onze buren overvallen door een groep van zo'n 15 mensen. Politie, AID, RVV, een dierenarts, een voorlichtster van min. LNV en een jager (!). Dit bezoek was niet aangekondigd, er was geen afspraak.

Niet een argument heeft geholpen om ze tegen te houden. Ook het feit dat wij op 7 mei een brief van het RVV ontvingen, waarin stond dat we binnen zes weken een bezwaarschrift konden indienen, weerhield ze niet van hun moordplannen. Opmerking van een van hen: dat bezwaarschrift houdt niet in dat het ruimen wordt opgeschort. Maar "dat bezwaarschrift wordt wel gewoon in behandeling genomen hoor". Heeft weinig nut als je lieverds dan dood zijn. We hebben ze verteld dat we weigeren een afstandsverklaring te tekenen. "Dat is ook niet nodig". We hebben aangegeven op antwoord van minister Veerman te wachten, we hebben de minister diverse brieven gestuurd, o.a. een met het verzoek onze dieren te mogen enten. We hebben het nut van nu nog een bufferzone aangevochten. We hebben ze gewezen op de vele ganzen, zwanen etc. aan de andere kant van ons hek, moeten die ook dood? Nee, want die hebben geen baasje, en onze ganzen en kippen helaas wel. We hebben ze een brief namens onze advocaat overhandigd, maar "die brief kenden ze al".

De basis waarop ze gerechtigd zijn om onze dieren dood te maken? Die lag in het feit dat een van hen "een machtiging" had. Ik vroeg of ik deze machtiging mocht zien, waarop er een identiteitskaartje werd getoond. Dat is alles, geen gerechtelijk bevel, helemaal niets. Toen ze uiteindelijk toch, tegen onze zin, ons terrein opgingen, hoorde ik een van hen tegen m'n vriend roepen: u gaat nu naar binnen en u bemoeit zich er niet mee, anders laat ik u door de politie afvoeren. Mijn vriend was namelijk foto's aan het maken van de ruimers, en dat zinde ze duidelijk niet.

Later hebben ze wel de hokken ontsmet, maar niet het terrein. Op onze opmerking dat dat tegen hun eigen regels is, en waarom er dan een toezichthouder van de AID bij is, kregen we het antwoord: daar kunt u wel op doorgaan, maar dan zorg ik dat u een procesverbaal krijgt vanwege het niet voldoen aan de ophokplicht.

Bij de buren een vergelijkbaar verhaal. Ook daar is het niet gelukt ze tegen te houden. De buurman (75 jaar oud en dol op z'n kippen) kon zich niet meer beheersen en riep "dierenmoordenaars". Een van die killers begon toen te lachen. Ik heb hem gezegd dat hij dan toch wel een uitzonderlijk vreemd gevoel voor humor heeft.

Als ondersteuning had ik iemand van de dierenbescherming gevraagd te komen. Zijn vragen wilde men in eerste instantie niet beantwoorden, want "u bent in deze geen partij". Pas nadat ik had bevestigd dat hij er op mijn uitnodiging was, om datgene wat ik zelf vanwege de emoties niet zou kunnen verwoorden aan te vullen, wilde men hem te woord staan. Bij de buren is hij overigens van het terrein afgestuurd, ondanks de opmerking van de buurman dat hij mocht blijven. Daar hadden ze "niets mee te maken".

Tine

www.kippenmoord.nl